08-05-14

Vluchten kan niet meer...

“Kom je deze namiddag eens langs? Een potje koffie, stukje taart, of een goeie borrel?”. Sorry, het zal waarschijnlijk niet gaan :

Ik weet niet wanneer de duiven gaan vallen... Mijn vrouw is nie goe, hooikoorts hé, ze niest het servies van tafel... We verwachten volk... ‘k Moet mijn kleinzoon naar het basketbal brengen... ‘k Zal een berichtje sturen als we kunnen komen...

Uitvluchten! Dat is pas de nieuwste hype! Een uitnodiging voor wat sociaal verkeer lijkt vandaag wel een verplichting die met uitvluchten moet omzeild worden. En nochthans, de meesten beschikken over de recentste communicatiemiddelen : vaste telefoon met loper, GSM, smartphone, tablet, internet... Dus we willen iets wat we eigenlijk niet willen : communiceren! Ik wil niet beginnen over de goeie ouwe tijd toen de mensen ’s avonds op straat tegen mekaar stonden te orakelen, nee, ik vind het lullig dat de mensen geen tijd meer maken voor wat sociaal of familiaal contact. Een paar weken geleden ontmoette ik twee neven op enkele dagen. De eerste herkende ik helemaal niet, hij mij wel, de tweede was samen met een begeleider aan wie ik stiekem vroeg hoe die man naast hem heette, en het bleek, zoals ik lichtjes vermoedde, een neef van mij, de zoon van mijn overleden zuster. Het voelde pijnlijk aan dat onze familie helemaal uit elkaar gegroeid is, hoe is dat mogelijk ? Gewoon geen tijd meer maken voor vrienden of familie ! Ik voelde mij terecht schuldig...

liefde,poëzie,gedichten,god,geloof,geluk,religie,nieuws,tragedie,pijn,vriendschap,verlangen,politiek,spreuken,gezegden,relatie,filosofie,spiritualiteit,beelden,verzen,gedachten,vrolijk,nieuw,tijd,actualiteit,dood,humor,moed,herinnering,dood,jeugd,lente,grappig,student,vrouwen,dorp,gesprek,mensen

De commentaren zijn gesloten.