08-05-14

Vluchten kan niet meer...

“Kom je deze namiddag eens langs? Een potje koffie, stukje taart, of een goeie borrel?”. Sorry, het zal waarschijnlijk niet gaan :

Ik weet niet wanneer de duiven gaan vallen... Mijn vrouw is nie goe, hooikoorts hé, ze niest het servies van tafel... We verwachten volk... ‘k Moet mijn kleinzoon naar het basketbal brengen... ‘k Zal een berichtje sturen als we kunnen komen...

Uitvluchten! Dat is pas de nieuwste hype! Een uitnodiging voor wat sociaal verkeer lijkt vandaag wel een verplichting die met uitvluchten moet omzeild worden. En nochthans, de meesten beschikken over de recentste communicatiemiddelen : vaste telefoon met loper, GSM, smartphone, tablet, internet... Dus we willen iets wat we eigenlijk niet willen : communiceren! Ik wil niet beginnen over de goeie ouwe tijd toen de mensen ’s avonds op straat tegen mekaar stonden te orakelen, nee, ik vind het lullig dat de mensen geen tijd meer maken voor wat sociaal of familiaal contact. Een paar weken geleden ontmoette ik twee neven op enkele dagen. De eerste herkende ik helemaal niet, hij mij wel, de tweede was samen met een begeleider aan wie ik stiekem vroeg hoe die man naast hem heette, en het bleek, zoals ik lichtjes vermoedde, een neef van mij, de zoon van mijn overleden zuster. Het voelde pijnlijk aan dat onze familie helemaal uit elkaar gegroeid is, hoe is dat mogelijk ? Gewoon geen tijd meer maken voor vrienden of familie ! Ik voelde mij terecht schuldig...

liefde,poëzie,gedichten,god,geloof,geluk,religie,nieuws,tragedie,pijn,vriendschap,verlangen,politiek,spreuken,gezegden,relatie,filosofie,spiritualiteit,beelden,verzen,gedachten,vrolijk,nieuw,tijd,actualiteit,dood,humor,moed,herinnering,dood,jeugd,lente,grappig,student,vrouwen,dorp,gesprek,mensen

07-05-14

Buren kunnen praten hoor...

Ik woon al 7 jaar op hetzelfde appartement, voor mij is dat héél lang. Wie naast mij woont, weet ik niet, wie boven mij woont ken ik niet. Soms kleeft er een briefje aan mijn deur : voeten vegen aub, verder niets. Velen kennen deze toestanden : ze hebben buren rond hen die ze kennen van haar noch van pluimen.

Hoe leer je tegenwoordig een buur kennen ? Door een burenruzie. Ik woonde hiervoor in een rijhuis, ieder zijn voordeur, ieder zijn tuintje. Een buur belde mij na een tijdje op : die kersenboom van mij hing iet of wat over de haag tot bij hem. Of ik daar iets kon aan doen ? Vooreerst : het was niet “mijn” boom, want die stond er al toen ik begon te huren. Ten tweede : bezorgde die boom hem zoveel last ? Absoluut, reageerde hij. Ik had ook last : zijn hond kon zijn muil niet houden ’s nachts. En dàt was wel degelijk “zijn” hond ! Of hij daar iets wilde aan doen ? Ik hoorde nog net een klik in de telefoon. Het werd voor een tijdje een koude oorlog tussen hem en mij, tot we op de kermis in het dorp mekaar tegenkwamen, allebei lichtjes aangetast. Hij had een grimas op zijn gezicht, staarde mij een ogenblik aan, en trok een oogje naar mij. We zullen er maar niet over beginnen zeker, als ge trakteert zijt ge ne goeie. Probleem opgelost, met een kater in ’t verschiet zijn we als vrienden uiteen gegaan.

Zonder die ruzie hadden we mekaar nooit aangesproken, en zo gaat dat bij velen. Er zijn ook burenruzies die slecht aflopen, en dat is heel erg. Gewoon ergens buur worden zou moeten beginnen met een kennismaking, een uitnodiging. Dan staat iedereen later open voor een verstandige babbel. De mens moet weer leren sociaal te denken (heeft niets met politiek te zien), het egoïsme van de mens ergert mij ten zeerste, ook al betrap ik mezelf soms op éénrichtingsdenken.

 

liefde,poëzie,gedichten,god,geloof,geluk,religie,nieuws,tragedie,pijn,vriendschap,verlangen,politiek,spreuken,gezegden,relatie,filosofie,spiritualiteit,beelden,verzen,gedachten,vrolijk,nieuw,tijd,actualiteit,dood,humor,moed,herinnering,dood,jeugd,lente,grappig,student,vrouwen,dorp,gesprek,mensen

 

06-05-14

schimmen op de weg...

Ik wil het nu even niet hebben over wielerterroristen, wel over jonge fietsers die dagelijks naar school fietsen. Een echte ervaring : deze winter reed ik naar huis, het was mistig en al behoorlijk duister. Ik rij op de hoofdweg, en plots steekt er een fietser de weg over, vlak voor mijn neus. Zonder licht, zonder fluovestje, gewoon met een zwarte jekker aan. Ik kon hem ontwijken, gelukkig, want ik had twee minuten voordien één whisky gedronken. Ik was helemaal niet onder invloed, maar zou dus wel het kaarsje uitblazen als ik een aanrijding had gehad. De jongen reed snel door met zijn oortjes op.

Je hebt tegen die lui geen verhaal. Ze zijn niet in orde, maar doen alsof andere mensen niet bestaan. Ik dacht : de politie kan toch simpelweg naar de fietsstalling gaan zien in de scholen en staan er daar fietsen die niet in orde zijn, gewoon een bekeuring uitschrijven. Ja, nee ! de fietsen zijn anoniem, ze hebben geen nummerplaat, dus de eigenaar gaat altijd vrijuit. Ik ben als wandelaar aggressief benaderd door een fietser, maar wat kan je doen? De fietser blijft anoniem, geeft je een vuistslag en rijdt doodgemoederd verder. De politie bellen heeft geen zin, de identiteit van die fietser is gewoonweg niet te traceren. Waarom niet opnieuw een duidelijke nummerplaat voor fietsen invoeren ?

 

liefde,poëzie,gedichten,god,geloof,geluk,religie,nieuws,tragedie,pijn,vriendschap,verlangen,politiek,spreuken,gezegden,relatie,filosofie,spiritualiteit,beelden,verzen,gedachten,vrolijk,nieuw,tijd,actualiteit,dood,humor,moed,herinnering,dood,jeugd,lente,grappig,student,vrouwen,dorp,gesprek,mensen